امام مهدی (عج)

www.bahjat.org

بسم الله الرحمن الرحیم

 حدیـــــــث شریـــــف معـــــــراج ( درباره زنــان مسلمـــــان)

حضرت امامزاده عبدالعظیم حسنی علیه السلام ( مدفون در شهر ری ) روایت کرده است از  حضرت امام محمد تقی جوادالائمه علیه السلام از پدرش حضرت امام رضا علیه السلام از پدرش حضرت امام موسی کاظم علیه السلام از پدرش حضرت امام جعفر صادق علیه السلام از پدرش حضرت امام محمد باقر علیه السلام از پدرش حضرت امام زین العابدین علیه السلام از پدرش حضرت امام حسین سید الشهداء علیه السلام از پدرش حضرت امیر المومنین علی بن ابی طالب علیه السلام ، که آن حضرت فرمودند :

روزی من و فاطمه به خدمت حضرت رسول ( صلی الله علیه و آله ) رفتیم و آن حضرت را بسیار گریان یافتیم ، عرض کردم :

پدر و مادرم فدای تو باد یا رسول الله چه چیز سبب گریه شما شده است ؟ فرمودند :

یا علی ، شبی که مرا به آسمان بردند ، زنانی چند از امت خود را در عذاب شدید دیدم پس از حالت آنها تعجب کردم و از شدت عذاب آنها گریستم .

زنی را دیدم که به موهایش آویخته شده ، مغز سرش می جوشد .

و زنی را دیدم که به زبانش آویخته و آب داغ جهنم در حلقش ریخته می شد .

و زنی را دیدم که به پستان آویخته شده بود .

 و زنی را دیدم که گوشت بدن خود را می خورد و آتش از زیرش شعله می کشید .

 و زنی را دیدم که پاهایش به دستهایش بسته شده و مارها و عقربها بر او مسلط گردیده بودند .

 و زنی را دیدم کر و کور و لال ، در تابوتی از آتش ، مغز سرش از بینی او بیرون می آمد و بدنش از ( مرض) خوره و پیسی پاره پاره بود .

 و زنی را دیدم که تنوری از آتش به پاهایش آویزان بود . و زنی را دیدم که گوشت بدن او از جلو و عقب با قیچی های آتشین بریده می شد .

 و زنی را دیدم به صورت و دستهایش می سوخت و روده های خود را می خورد .

 و زنی را دیدم که سرش سر خوک بود و بدنش الاغ و بر او هزار هزار نوع عذاب بود.

و زنی را دیدم به صورت سگ ، آتش در پشتش داخل می شد و از دهانش بیرون می آمد و ملائکه سر و بدنش را با گرزهای آتشین می کوبیدند . حضرت فاطمه علیها السلام عرض کرد : ای حبیب من و ای نور دیده من به من خبر بدهید که عمل و روش ایشان چه بوده است که خدای تعالی این نوع عذاب را بر ایشان مسلط گردانیده است ؟

حضرت رسول ( صلی الله علیه و آله ) فرمودند : ای دخترم :

آن زنی که به مو آویخته شده بود ، موی خود را از مردهای نامحرم نمی پوشانده است !

و آن زنی که به زبان آویخته شده بود ( با زبانش ) شوهرش را آزار می داده است !

و آن زنی که به پستان آویخته شده بود ، از انجام وظایف زناشوئی خودداری می ورزیده است !

و آن زنی که به پاهایش آویخته شده بود ، از خانه بی اجازه شوهر بیرون می رفته است !

و آن زنی که گوشت دستهایش به پاهایش بسته شده بود و مارها و عقربها بر او مسلط شده بودند ، او کسی است که خود را نمی شسته است و لباسهایش را پاک نمی کرده و غسل حیض و جنابت انجام نمی داده و بدنش را از نجاسات پاک نمی کرده و نماز را سبک می شمرده است !

و آن زنی که کور ، کر و لال بود ، از زنا فرزند پیدا کرده و به گردن شوهر خود انداخته است !

و آن زنی که گوشت بدنش با قیچیهای آتشین قیچی می شد ، خود را به مردان نامحرم نمایش می داده که به او رغبت کنند !

و آن زنی که صورت و بدنش سر خوک بود و بدنش بدن الاغ ، سخن چین و بسیار دروغگو بوده است !

و آنکه به صورت سگ بود و آتش در پشتش داخل و از دهانش خارج می شد ، خواننده و آواز خوان و حسود بوده است !

پس حضرت رسول صلی الله علیه و آله  فرمودند :

وای بر زنی که شوهر خود را به خشم آورد و خوشا به حال زنی که همسرش از او راضی باشد .

اکنون تو ای خواهر مسلمان ، یک مرتبه دیگر ای حدیث شریف را با دقت بخوان و در روش و اعمال خود تجدید نظر بنما و سپس به دیگران راهنمائی کن و سعی کن با اعمال نیک و عفت و حجاب ( کامل ) خود ، زینت اسلام باشی نه باعث آبروریزی اسلام ! ...

• خواهران گرامی ، از پوشیدن لباسهای مهیج و نازک و آرایش کردن و عطر زدن نزد نامحرم ( اگر چه از خویشان نزدیک باشند ) خصوصا در وقت خرج از منزل جداٌ اجتناب فرمائید و سبب سخط و غضب خدای متعال و انحراف و فساد جامعه نشوید .


• در ضمن آقایان نیز فراموش نکنند که عذابهای آنان در برابر گناهانشان چند برابر از زنان می باشد .


• و همه ما فراموش نکنیم که خداوند بخشنده و مهربان است و در کنار این بخشندگی خداوند راستگو هم هست و همانا وعده خداوند حق است .

مدارک حدیث شریف معراج

1-     عیون اخبار الرضا علیه السلام ج 2 ص 10 تالیف مرحوم شیخ صدوق ( ره ) در گذشت بسال 381 ه ق .

2-     بحارالانوار ، ج 8/309 و ج 245/103 تالیف مرحوم علامه مجلسی ( ره ) در گذشت بسال 1111 ه ق  .

3-     حیات القلوب ( به زبان فارسی ) ج 2 ص 292 تالیف مرحوم علامه مجلسی ( ره) .

دفتر جامعه اسلامی ناصحین مسجد مقدس جمکران آماده پاسخگویی به سوالات شما عزیزان و انجام مشاوره رایگان می باشد .

قم صندوق پستی 3714

ماه رمضان ماه دوری از معصیت

قال الله تبارک و تعالى:

یا ایها الذین آمنوا کتب علیکم الصیام کما کتب على الذین من قبلکم لعلکم تتقون.

خداوند تبارک و تعالى مى‏فرماید:

اى کسانى که ایمان آورده‏اید روزه بر شما نوشته (واجب) شد، چنانکه بر آنان که پیش از شما بوده‏اند واجب شده بود باشد که پرهیزگار شوید.

سوره بقره آیه 183

قال الرضا علیه السلام:

انما امروا بالصوم لکى یعرفوا الم الجوع و العطش فیستدلوا على فقر الاخر.

امام رضا علیه السلام فرمود:

مردم به انجام روزه امر شده‏اند تا درد گرسنگى و تشنگى را بفهمند و به واسطه آن فقر و بیچارگى آخرت را بیابند.

وسائل الشیعه، ج 4 ص 4 ح 5 علل الشرایع، ص 10

با حسین(ع) آغاز کنیم

یا مقلب القلوب والابصار                                            یا مدبـــــر اللیل و النهار
یا محول الحول و الاحوال                                           حوّل حالنا الی احسن الحال

به مانند یکی دو سال گذشته، عید نوروز امسال هم مصادف با ایام محرم است. این گونه تقارن ها را می توان به عنوان موضوعی ساده و عادی تلقی کرد. اما از طرف دیگر، می توان معنا و مفهومی دیگر از آن استنباط نمود. جامعه ما باید عادت کند که علاوه بر جنبه های احساسی و عاطفی در مناسبت های یادآوری اسامی ائمه و بزرگان، به جنبه های عقلانی و اندیشه ای نیز توجه داشته باشد.

۱- تا به حال فکر کرده اید که چه اسمی در دنیا بیش از همه به زبان آورده می شود؟ منظور کثرت

استفاده از یک نام نیست،  بلکه دفعات تکرار آن است نمی دانم آیا در کشور های دیگر، مراسمی مشابه تاسوعا و عاشورا وجود دارد یا نه؟ فقط در طی همین دو روز، نام حسین(ع) میلیون ها بار تکرار می شود. تصور کنید چند میلیون نفر، چند بار در تاسوعا و عاشورا نام حسین(ع) را به زبان می آورند؟ اضافه کنید به این مقدار، ذکر نام حسین(ع) را در روزهای دیگر به مناسبت های مختلف وبه نظر نمی رسد نامی به اندازه نام مبارک حسین(ع) در دنیا تکرار شود.

۲- کسی می گفت امام حسین(ع) ثروتمندترین انسان روی زمین است، چرا که هر ساله از طرف او هزینه های گزافی بابت مراسم و اطعام مردم صرف می شود. هیچ سفره ای در دنیا، گستردگی سفره امام حسین(ع) را ندارد و برای هیچ کس، این همه بذل و بخشش نمی شود.

۳- و کسی هم می گفت نام حسین(ع) خساست ها، منیت ها، تکبرها و تعلق ها را از بین می برد. چه کسانی که هیچ جایی نم پس نمی دهند، ولی نوبت به حسین(ع) که می رسد، دست و دلباز می شوند. چه کسانی که بالاتر و بهتر از خودشان نمی شناسند، ولی در مراسم حسین(ع) تواضع و افتادگی در پیش می گیرند. صرف نظر از نیات افراد، در هرحال این مهم است که نام امام حسین(ع)، هر کس را به نوعی تحت تأثیر قرار می دهد.

۴- ای کاش به اندازه ای که نام حسین(ع) هیجانات، احساسات و عواطف ما را تحریک می کند، در شناخت، تعقل و تفکر ما هم تأثیرگذار باشد. ای کاش به اندازه ای که ما در ۵-۴ روز اصلی مراسم محرم، منقلب و متحول می شویم، این تأثیر، ماندگاری و استمرار بیشتری داشته باشد. ای کاش به اندازه ای که در این چند روز مهربان تر و متعادل تر رفتار می کنیم، همیشه این گونه باشیم. ای کاش تأثیرحسین(ع) بر دلهای ما به همه ابعاد زندگی مان در همه زمان ها تعمیم یابد.

۵- جامعه امروزی ما، از کاستی های فراوان فرهنگی رنج می برد. ما متأسفانه در ایام عادی به گونه ای رفتار می کنیم که در مناسبت هایی مانند تاسوعا و عاشورا، آدم باورش نمی شود که اینها همان مردم همه روزه هستند. به راستی چرا در ایام معمول این گونه هستیم:

- کمتر به یکدیگر احترام می گذاریم؛

- کمتر حقوق متقابل را رعایت می کنیم؛

- مهربانی ها را فراموش می کنیم؛

- مقررات اجتماعی را مثل آب خوردن نقض می کنیم؛

- بدون توجه به وضعیت خودمان، همه کاستی ها را متوجه دیگران می سازیم؛

- همه چیز را از دید خودمان می بینیم و خودخواهانه عمل می کنیم؛

- به خود مجوز هر نوع آزادی عملی را می دهیم؛

و مهم تر از همه این ها؛

- نه تنها برای دانستن و تفکر وقت صرف نمی کنیم بلکه به دانایی نیز احترام نمی گذاریم؛

- کمتر مطالعه می کنیم؛

- و به خود اجازه می دهیم علی رغم ناآگاهی، در هر موضوعی اظهار نظر کنیم.

۶- چرا ما این قدر فراموشکاریم؟ بی توجه و بی تفاوتیم ؟براستی وقتی ما حسین(ع) را داریم، چرا یاد او را به چند روز محدود می کنیم؟ حسین(ع) مظهر تشنگی است، اما نه فقط تشنگی به آب، تشنگی معرفت، تشنگی عشق و تشنگی وصال. در دنیایی که همه به دنبال این مظاهر کم یاب هستند، چرا ما با حسین(ع) این گونه رفتار می کنیم؟ چرا ما تشنه نیستیم، تشنه مهربانی، تشنه طلب، تشنه دانایی و تشنه حسین(ع)؟ به قول استادی «دین و زندگی بدون تشنگی ارزش ندارد». مگر ما چند بار فرصت زندگی کردن داریم؟ کی می خواهیم فلسفه زندگی را درک کنیم؟ آیا تاکنون به «خواستن های» خود توجه کرده ایم؟ ارزش و معنای نهفته در آنها چیست؟ اگر این خواستن ها الان با ارزشمند آیا همیشه بدین گونه خواهند بود؟ کجای زندگی هستیم؟ به کجا می رویم چنین شتابان (فاین تذهبون)؟ حسین(ع) در کجای زندگی ماست؟
۷- به زندگی بازگردیم. باور کنیم خیلی جاها خود ما شرایط زندگی را سخت می کنیم. وقتی من خودخواهانه رفتار می کنم. طبیعی است که مشکلات بعدی هم به وجود می آید. وقتی با هم مهربان نیستیم معلوم است که همدیگر را تحمل نخواهیم کرد. این ایده آل گرایی نیست، واقع بینی است. کاش

همیشه با همان تفکر ۵-۴ روز محرم به خود، زندگی و دیگران نگاه کنیم.

۸- حسین(ع) مظهر مهر است و ما را با هم مهربان می کند. حسین(ع) عشق و محبت را به دل ها باز می گرداند. حسین (ع) دل ها را مهربان و ملایم می سازد. با حسین(ع) بازار عطوفت، همدلی و مدارا دوباره رونق می گیرد و تنور ایثار داغ می شود.

۹- و امام حسین(ع) مظهر دانایی هم هست، چیزی که متأسفانه به شدت مورد غفلت قرار می گیرد و هر سال کمتر بدان عنایت می شود. مبنای حرکت حسین(ع)، اندیشه است و معرفت. حسین(ع) عاشورا را نمی آفریند تا مردم فقط به یاد خودش باشند. حسین(ع) عاشورا را می آفریند تا مردم به فلسفه زندگی شان بیندیشند، تا فرصت محدود زندگی را قدر بدانند، تا به دنبال معنا و مفهوم زندگی باشند. حسین(ع) منادی اندیشه و عمل بر مبنای آن اندیشه است. کج فهمی و کم لطفی است که عاشورا و حسین(ع) را فقط در گریه و ناله خلاصه کنیم.

۱۰- جامعه ما نیاز به یک تحول فرهنگی عظیم دارد و به نظر می رسد چنین حرکتی نیازمند یک مبنا و نقطه شروع است. ما امام حسین(ع) را داریم و او همیشه می تواند مبنای یک حرکت فرهنگی باشد، حرکتی برای آرامش جامعه، برای کاستن اضطراب ها و نگرانی ها و برای جور دیگر دیدن زندگی بیایید امسال را با مهربانی آغاز کنیم؛

امسال را با دانایی آغاز کنیم؛

و امسال را با حسین(ع) آغاز کنیم.

السلام علیک یا ابا عبد الله حسین علیه السلام

سال نو را با خانه تکانی دلهامون با ذکر حسین آغاز می کنیم

عسکری و امام هادی علیه السلام را به پیشگاه مقدس امام زمانمان عجله الله

فرجه الشریف و نایب بر حقش و همه شیعیان غریب جهان تسلیت عرض می کنیم

جهان‌ به‌ کجا مى‌رود؟

حدید: 5
ملکیت‌ حقیقى‌ و مالکیت‌ آسمان‌ها و زمین‌ از آنِ اوست؛ و همهِ‌ کارها [ى‌ هستى‌ و سلسلهِ‌ معلولات] به‌ سوى‌ او [، که‌ علّه`‌العلل‌ است،] بازگردانده‌ مى‌شود.
جملهِ‌ <وَ اِلى‌ اللّهِ تُرجَعُ الاُمُورُ> شش‌ بار در قرآن‌ آمده‌ است؛ و معناى‌ آن‌ این‌ است‌ که‌ همهِ‌ موجودات‌ در مسیر تکامل‌اند: ابتدا از نیستى‌ و عدم‌ به‌ هستى‌ آمدند و حال‌ به‌ سوى‌ بى‌نهایت، که‌ ذات‌ پاک‌ ربوبى‌ است، در حرکت‌اند؛ و این‌ سیر تکاملى‌ هرگز متوقف‌ نمى‌شود و با مرگ‌ و ورود به‌ عالم‌ برزخ، ادامه‌ پیدا مى‌کند تا این‌ که‌ در رستاخیز به‌ حیاتى‌ عالى‌ و دایمى‌ برسد.
‌‌استفاده‌ از تعبیر <امور>، که‌ صیغهِ‌ جمع‌ است، بیانگر این‌ است‌ که‌ نه‌ تنها انسان، بلکه‌ سایر موجودات‌ نیز همین‌ حرکت‌ کمالى‌ را بى‌وقفه‌ طى‌ مى‌کنند؛ و حقاً نیز باید چنین‌ باشد؛ زیرا او خود خالق‌ و رازق‌ و مالک‌ و حاکم‌ و مدبر است‌ و در هر حال‌ و هر مکان‌ با ماست‌ و بازگشت‌ همهِ‌ ما و همهِ‌ کارها و همهِ‌ موجودات‌ نیز جز به‌ سوى‌ او نیست.
‌‌این‌ اصل‌ مهمِ حرکت‌ عالم‌ به‌ سوى‌ خداوند در ده‌ها آیهِ‌ قرآن‌ با عبارات‌ <اِن اِلى رَبٍّکَ الرُّجعی> و <اِنّا اِلَیهِ راجِعوُنَ> و <اَن اِلى رَبٍّکَ المُنتَهی> و مانند آن‌ها آمده‌ است.

همه‌ کاره‌ اوست. کجا مى‌روید؟

انعام: 95
همانا خداوند شکافندهِ‌ دانه‌ و هسته‌ است. زنده‌ را از مرده‌ بیرون‌ مى‌آورد و بیرون‌آورندهِ‌ مرده‌ از زنده‌ است. این‌ است‌ خداوندِ [تواناى‌ دانا]. پس‌ به‌ کجا و چگونه‌ [از حق] بازگردانده‌ مى‌شوید؟ از نظر قرآن، موحّد کسى‌ است‌ که‌ معتقد باشد به‌ این‌ که‌ ذات‌ خداوند متعال‌ یکتاست‌ و شریکى‌ در ذات‌ براى‌ او نیست، نه‌ ترکیبى‌ در ذاتش‌ وجود دارد و نه‌ خداى‌ دیگرى‌ خارج‌ از ذاتش‌ هست‌ (توحید ذاتی)؛ و نیز موحّد باید معتقد باشد که‌ صفات‌ منتسب‌ به‌ خداى‌ متعال‌ چیزى‌ غیر از ذات‌ او نیست، نه‌ این‌ که‌ امورى‌ خارج‌ از ذات‌ باشند که‌ به‌ ذات‌ ملحق‌ مى‌شوند (توحید صفاتی)؛ و هم‌چنین‌ معتقد باشد که‌ خدا در هر کارى‌ مستقل‌ و یگانه‌ است‌ و نیازى‌ به‌ کمک‌ و یار و یاور ندارد و اگر کارى‌ با وسیله‌اى‌ انجام‌ مى‌گیرد، آن‌ وسیله‌ را هم‌ خدا مى‌آفریند و آن‌ را سبب‌ قرار مى‌دهد (توحید افعالی)

پدیده‌هاى‌ آفرینش‌ زمانى‌ معین‌ دارند

احقاف: 3
ما آسمان‌ها و زمین‌ و آنچه‌ را در میان‌ آن‌ دو هست‌ جز به‌ حق‌ و تا مدتى‌ معین‌ نیافریدیم در بسیارى‌ از آیات‌ بیان‌ شده‌ است‌ که‌ هر چه‌ در این‌ جهان‌ هست‌ اجلى‌ دارد
‌‌اجل‌ یعنى‌ مدت‌ معین؛ و دربارهِ‌ انسان، یعنى‌ مدت‌ مقرر شده‌ براى‌ زندگى‌ او. از این‌ رو به‌ مرگ‌ اجل‌ مى‌گویند که‌ بر دو قسم‌ است: اجل‌ معلق‌ و مبهم؛ اجل‌ مسمّى‌ و حتمی، که‌ در نزد خدا معین‌ است‌ و عبارت‌ است‌ از پایان‌ استعداد جسم‌ براى‌ بقا؛ اما اجل‌ معلق‌ مشروط‌ به‌ چیزى‌ است‌ که‌ اگر آن‌ چیز تحقق‌ یابد، اجل‌ در آن‌ زمان‌ فرا مى‌رسد. قرآن‌ در این‌ باره‌ مى‌فرماید: ایمان‌ به‌ دعوت‌ انبیا و عمل‌ به‌ برنامه‌هاى‌ آن‌ها جلوى‌ اجل‌ معلق‌ را مى‌گیرد و سبب‌ ادامه‌ یافتن‌ زندگى‌ انسان‌ تا اجل‌ مسمّى‌ مى‌شود
‌‌امام‌ صادق فرمودند: گاهى‌ انسان‌ گناه‌ مى‌کند و از اعمال‌ نیکى‌ همچون‌ نماز شب‌ بازمى‌ماند آن‌ گاه‌ گفتند: بدانید که‌ کار بد در فناى‌ انسان‌ از کارد در گوشت‌ سریع‌تر اثر مى‌کند
‌‌در روایت‌ دیگرى‌ از امام‌ باقر آمده‌ است: <نیکوکارى‌ و انفاق‌ پنهانى‌ فقر را برطرف‌ و عمر را افزون‌ مى‌کند و مانع‌ هفتاد گونه‌ مرگ‌ و میر بد مى‌شود.> پس‌ این‌ که‌ در روایات‌ فراوانى‌ آمده‌ است‌ که‌ انفاق‌ یا صلهِ‌ رحم‌ عمر را طولانى‌ و بلاها را برطرف‌ مى‌کند بدین‌ معناست‌ که‌ اجل‌ معلق‌ را مانع‌ مى‌شود

منبع قرآن کریم

برگرفته شده از سایت قرآن کریم

http://quran.al-shia.com

عاشورا تمام شد ، شام غریبان رفت ، لباسهای سیاه کم کم از تن ها بیرون می آیند اما یک چیزی است که ما از آن بی خبریم ، به نظر ما عزاداری تموم شده است  اما تازه غریبی زینب (س) شروع شده زینب (س) تازه زینب (س) شده تازه تنهایی زینب (س) آغاز شده غریب حسین است (ع) اما غریبتر زینب (س) مظلوم حسین (ع) است اما مظلومتر زینب (س)

امان از دل زینب     امان از دل زینب

زینب (س) در کربلا خواهر نبود بلکه مادر بود زینب جانشین مادرش زهرا (س) بود .

امام حسین (ع) ، عباس (ع) ، قاسم (ع) ، علی اکبر (ع) ، علی اصغر (ع) و یاران همه رفتند اما زینب (س) با تمام غریبی ،  تنهایی و بی کسی با شامیان ماند شامیانی که به طفل 6 ماهه امام ندادند .

کربلا کرب و بلا بود ، امام حسین (ع) و یارانش خود را فدای اسلام کردند اما این زینب (س) بود که امام حسین (ع) و یارانش را باز زنده کرده است زینب (س) بود که اسلام را زنده کرده است .

زینب (س) بود که با صبر  و استقامت امام حسین (ع) را بر دلهای عاشقانشان تصویر کرد .

زینب (س) بود که عاشورا را عاشورا کرد .

زینب (س) بود که ما الان بعد از هزار و چند صد سال امام حسین (ع) و یارانش را در دلهایمان داریم و هر ساله در عزای حسین (ع) بر سر و سینه می زنیم و یاد فداکاری ثارالله می افتیم .

اگر 1 بار می گوییم غریب مادر حسین (ع) یابد هزار بار بگوییم غریب مادر زینب (س)   زینب (س)   زینب (س)

*********************************************************************

ورود اهل بیت به کوفه

    راوی می گوید امام را بر شتری لاغر و برهنه (بی حجاز) سوار کرده بود و دیده بانان در پشت سر او و اطراف اسرا حلقه وار با نیزه های کشیده محافظت می کردند و اگر از هر کدام از اسرا اشکی سرازیر می شد سرش را با نیزه می کوفتند و خون از پاهای امام سجاد جاری بود. همینطور روایت شد سواری که سر حضرت عباس (ع) را به گردن اسبش آویخته بود زیباترین مردم بوده است که رویش مثل قیری سیاه شد و خودش می گوید هر شب دو مامور مرا در آتش می اندازند و به بدترین حالت مرد.

ابن سعد اسیران را آورد و چون نزدیک کوفه رسیدند مردم کوفه به تماشای آنها جمع شدند. اهل کوفه از وضع آنها شیون سر دادند امام سجاد (ع) فرمود برای ما شیون می کنید؟ پس چه کسی ما را کشت؟ امام حالش خیلی بد بود برای همین اولین بار خانم خطبه قرّاء خود را قرائت کرد. خانم زینب اشاره کردند تا مردم خاموش شدند نفس مردم در سینه ها حبس شد بعد از ستایش خداوند و صلوات بر پیامبر فرمود : اما بعد، ای اهل کوفه، ای اهل لاف زدن و پیمان گسستن و عقب کشیدن، حالا گریه ها خاموش نشود و ناله ها فرو ننشیند، همانا مثل شما، مثل آن زنی است که رشته محکم خود را واتابد و شما پیمان خود وسیله دغلی ، سازید جز لاف و خودبینی و گزاف و دروغ در شما چیزی نیست، تملق گوئی کنیزان و کرشمه نوازی دشمنان را شیوه خود کرده اید ...حالا چه برای خود پیش آوردید که خدا بر شما خشم کرد و در عذاب ابد جا کردید برای پدرم گریه کنید!؟ آری بخدا باید گریه کنید زیرا شما را همان گریه شایسته است زیاد بگریید که چنان آلوده ننگ و گرفتار رسوائی آن هستید که هرگز نتوانید آنرا شست چگونه خون زاده خاتم نبوت و معدن رسالت از خود بزدائید که سید جوانان اهل بهشت و پناهگاه جمع شما بود او برای شما جایگاه آرامش و سازش بود درد شما را درمان می کرد و از پیش آمدهای بد، شما را نگهداری می کرد، در ستیزه جوئی با هم به او مراجعه می کردید منطق درست شما به او تکیه داشت و او چراغ راه شما بود. هلا چه بد برای خود پیش آوردید و چه به باری برای قیامت خود به دوش گرفتید، نابودی، سرنگونی . تلاشها بر باد رفت و دستها از کار ماند و معامله، سرمایه را به باد داد، در خشم خدا جای گرفتید و سکه خواری و گدایی بر جبین شما زدند. وای بر شما می دانید چه جگر گوشه ای از رسول الله (ص) را پاره کردید؟ و چه پیمانی از او شکستید؟ و چه خاندان گرامی از او به بازار آوردید؟ و چه پرده حرمتی از او دریدید؟ و چه خون از او ریختید؟ چیز ناهنجاری آوردید که بسا آسمانها از هم فرو ریزد و زمین بپا شد و کوهها با خاک یکسان شود به اندازه روی رزمین و به اندازه گنجایش آسمانها، عروس اعمال شما بی مو، بی سابقه، بدنما، کور و زشت و کج خلق است، متعجب شوید اگر که آسمان خود ببارد؟ عذاب برای آخرت رسوا کننده تر است و آنان یاوری بجویند، مهلت شما را سبک سر نکند، زیرا کسی بر قوای عز و جل پیش دستی نتواند کرد و خون خواهی از او قوت نخواهد شد سپس چند بیت شعر خواند و سپس روی از آنان برگرداند)

نکته اول : شرح این خطبه را کتابی بزرگ با لسان عالمی عارف در خور است، بلاغت و شیوایی و شهامت موعظه و موشکافی اخلاق فاسد دشمن خونخوار که از حنجره زنی اسیر و گرفتار خارج شده است.

نکته دوم: شیون زینب نه از این جهت است که برادران خود و فرزندانش را از دست داده و به اسارت گرفته شده بلکه او در یک موج بی پایان تأسف بر حال ملت اسلامی و مردم کوفه می نگرد که با کشتن امام حسین (ع) وضع عالم اسلامی به کجا کشیده شده است و کاخ عدالت فر ریخته و دیگر این مردم روی آسایش نخواهند دید و از فیوضات معنویه دین نتوانند بهره مند شد و تا همیشه خود و نسل خود را ننگین کرده اند و در آینده سیل خون در محیط کوفه به راه می افتد و همه خانواده ها داغدار خواهند شد و در نهایت، این محیط آباد تبیدل به ویرانه ای انباشته از خاک و خون خواهد گردید .

نکته سوم: حضرت زینب با این خطبه آتشین، انقلاب را آغاز نمود و و اول نتیجه ای که گرفت این بود که خاندان نبوت را از خطر بزرگی که آنها را تهدید می کرد نجات داد زیرا هر لحظه ممکن بود ابن زیاد که اکنون مست پیروزی است فرمان قتل عام آنها را صادر کند و ذریه رسول الله را به بردگی گیرد و به بازارهای دور دست کفار بفرستد ولی خانم چنان ماهرانه نطق کردند که مر